Vestibule

Vestibule od Ataraxia to gourmandowy Extrait de Parfum 50 ml (dostępna próbka 2 ml) z czekoladą, chili, wasabi, pistacjami i starym papierem.

Koncepcja nut według Ataraxia:

Głowa: tabliczka czekolady, Carolina Reaper

Serce: ciasto czekoladowe (Amandină), ostra czerwona papryczka chili, wasabi, pyłek, sklep z antykami, kurkuma, root beer

Baza: strąk kakaowca, edamame, pistacja, stara książka, chałwa, ziemniak

Macerowany przez co najmniej 4 miesiące.

Stężenie Extrait de parfum.

Koncepcja przedstawiona przez Ataraxia do perfum Vestibule.

– Schodząc po schodach, tata przywitał się z nim i zapytał, jak poszło. Rozmawiali chwilę, a ja siedziałem w połowie schodów i ich obserwowałem. Byłem trochę zmęczony, bo tego dnia wstałem wcześniej. Gdy miał już wychodzić z naszego domu, tata zaczął chichotać i powiedział mu z drwiącym uśmiechem: „Wiesz, on teraz chce też malować”, jakby jedynym, co ich łączyło, było to, że przyglądali się porażce. Mnie. Temu ptakowi bez skrzydeł, który nie potrafi przestać skakać z drzewa, tylko po to, by roztrzaskać się w błocie pod spodem. Zbyt mali, by mu powiedzieć, żeby przestał próbować, po prostu patrzyli i się uśmiechali. Mojego ojca to bawiło.

– Co zrobiłeś?

– Ech… Chciałem zedrzeć z siebie skórę. To było okropne i byłem wściekły. Nie pomogło to, że mojego nauczyciela zaskoczyło to, co powiedział. To potwierdziło, jak bardzo było to chore. Nic nie powiedziałem. Wiem, że samo w sobie może się to nie wydawać wielką sprawą, ale tak wyglądało całe moje dzieciństwo – poczucie, że nie jestem wystarczający, wyśmiewanie, besztanie i obwinianie za rzeczy, których nawet nie rozumiałem. Może gdybym wiedział, co robię źle, nie byłoby tak źle. To zagubienie chyba naprawdę mnie rozwaliło. Marzyłem o dniu, w którym umrę, a oni będą wszystkiego żałować. W końcu będą mnie kochać.

– Z tego, co mówiłeś w zeszłym tygodniu, rozumiem, że z czasem się z tym pogodziłeś?

– Hm… w pewnym sensie. Wiem, że nie było w tym złej woli.

– Najprawdopodobniej. Ale wciąż może to na ciebie wpływać. Przyczyna rzadko jest najważniejsza. Ważne jest, by wiedzieć, jak iść dalej. Pytałam tylko dlatego, że chciałam zrozumieć, jak odnosiłeś się wtedy do problemu. Intencja nie przekłada się wprost na skutek. I zanotowałam sobie myśli samobójcze, wrócimy do tego na następnej sesji.

– Okej. Ale nie bierz tego zbyt poważnie, byłem po prostu zbuntowanym nastolatkiem. Wracając do intencji i skutku… No cóż, oczywiście efekt był dokładnie odwrotny. Potem, może nieświadomie, miałem wrażenie, że im bardziej ludzie próbowali wcisnąć mnie w ramy, tym bardziej chciałem się z nich wyrwać. Każdą zasadę, którą ustalali, czułem, że muszę złamać. Wszystkiego, czego mówili, że nie mogę, musiałem spróbować. Nierobienie tego było jak niemożność oddychania. Hmm… Jasne, kiedy mówię to na głos, brzmi to trochę toksycznie i zbyt dramatycznie, ale tylko tak umiałem iść naprzód. Słuchanie każdego dnia, co mam robić i kim mam być, było okropne, smażyło mi mózg. Wydaje mi się, że jeśli teraz nie pójdę całkowicie pod prąd, to się poddałem i w gruncie rzeczy jestem pokonany. Martwy. Naprawdę, naprawdę nie chcę przeżyć życia, czując się martwy. Nie teraz. Dorosłe życie musi być czymś więcej niż niebieskie dżinsy i chwalenie się uzależnieniem od kawy. Wolałbym, żebyś wydłubała mi oczy, niż kazała nosić niebieski flakon.

Vestibule stworzono, by pachniał jak szepty wampirzego leża.